ในที่สุดเวลา 3 อาทิตย์ที่พวกเรามาใช้ชีวิตอยู่ที่โรงพยาบาลชุมชนก็ใกล้จะหมดลงเเร้ว  จากตอนเเรกที่มาแล้วอยากกลับบ้าน  ตอนนี้ความคิดนั้นได้เปลี่ยนไปแล้ว  พวกเราเริ่มรู้สึกว่าที่นี่ก็เหมือนบ้านเราอีกแห่งหนึ่งไม่ค่อยอยากจะจากไปเลย  ทุกคนที่นี่ดีกับเรามากๆ  อย่างเช่นวันนี้ป้าอ้อย(หัวหน้าแก็งค์ของพวกเรา)ได้พาเราไปเลี้ยงข้าวที่ครัวทิพย์  ส่วนพี่จ๊ะกับแฟนสัญญาว่าพรุ่งนี้จะไปเที่ยวทุ่งสงกัน  คิดว่าจะไปคาราโอเกะกันอ่านะ  หนุกๆๆ   ยิ่งอยู่ความรู้สึกอบอุ่นยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ  ความรู้สึกอยากอยู่ที่นี่ยิ่งมากขึ้น  แต่เราก็ต้องไปเเร้ว  หวังว่าทุกๆคนโรงพยาบาลคงจำการมาของเราในครั้งนี้ได้เพราะเราก็จะเก็บความรู้สึกดีๆที่ทุกๆคนมีให้แก่เราตลอดไปว่าการมาโรงพยาบาลชุมชนครั้งนี้เรารู้สึกเช่นไร  โอ๊!เศร้าไปแร้วอย่าคิดมากเลยเด๋วเราก็คงผ่านมันไปได้  นี่นะเรานัดพี่ๆป้าๆเที่ยวด้วย  ป้าไปหาดใหญ่บ่อยกะไว้เเร้วว่าถ้าป้าไปจะชวนป้าไปเธคพร้อมกันการเข้าครั้งแรกของเราซะเลย555!!   

     ก้อเมื่อวานนี้อาจารย์มาเยี่ยม  มีอาจารย์เมธิน๊ เเล้วก้ออีกคนนึงซึ่งเราก้อจำมะค่อยได้อ่าอิอิ  อาจารย์ซื้อของมาฝากด้วย ใจดีจิงๆเลย เพราะอยุนี่มะได้เจอปีโป้ โดโซะมานานเเร้ว   เเต่พออาจารย์กลับเราก้อมาเล่นเน็ตกันต่อ  อิอิ

     วันนี้มีพี่หมอมาใหม่จากกันตรังหนึ่งคน  พี่เค้าจบจากศิริราช  ดูปๆพี่เค้าดูเปรี้ยวดีอ่า  พวกเราเลยได้กินข้าวเย็นฟรีเพราะพี่ผ.อ.เลี้ยงรับพี่หมอใหม่(อิอเส็ดเราเลย)  หลังจากเลี้ยงเส็ดเอาหมอนไปให้พี่ นั่งคุยกะพี่เค้าตั้งนาน  เเถมยังชวนพี่เที่ยวด้วยเพราะพี่เค้ามีรถ  ดังนั้นวันอาทิตนี้พวกเราพร้อมพี่บัว(ลืมบอกชื่อพี่หมอคนใหม่ไป) ก้อจะไปนครกัน เเย้  จะหนุกขนาดไหนเเร้วจะมาเล่าให้ฟังนะ

     ส่วนวันนี้ก้อได้ออกไปเยี่ยมบ้านคนไข้ เเต่จิงๆก้ออู้บ้างอ่านะ พวกเราไปกะพี่พยาบาลคนหนึ่งชื่อพี่จ๊ะเเต่พวกเราเรียกพี่เค้าว่า  เเองจี้  เพระปากพี่เค้าเหมือน  เเองจิรีน่า โจลี้อ่า 555  พวกเราไปฟังคุณลุงโม้เเร้วก้อให้ลุกดูดวงให้ด้วย  จิงบ้างเท็ดบ้างมะรุเหมือนกัน  หลังจากนั้นก้อเวียนรถเที่ยวเเร้วก้อเเวะตลาดหาของกินตามประสาคนอ้วน5555  เเร้วก้อเลยนกลับโรงบาลมาพร้อมอาหารเต็มมือ เเร้วก้อจักการกำจัดมันซะเรียนร้อย  ส่วนคืนนี้จะเปงไงเดเวจะมาเล่าให้ฟังอีกนั  บ๊ายบาย

  

       สวัสดีคับ  บางคยคงงงว่าทำไมเราถึงต้องตั้งชื่อว่าอย่างงี้  ก้อเพราะตอนนี้เราอยุที่โรงบาลรัษฎา ตรัง  เรากะลังมาเรียนวิชา สัมผัสชีวิตเเพทย์อยุนี่เอง   ส่วนว่าทำไมต้องไป รึว่าไปเเร้วต้องการอาไรเรื่องมันยาว  ไว้ค่อยเล่าให้ฟังก้อเเร้วกันเพราะเราก้องงเหมือนกัน อิอิ

        ตอนนี้เราก้อมาอยุที่นี่ได้อาทิตกว่าๆเเร้ว ชีวิตมันช่างน่าเบื่อจิงๆเพราะมองไปทางไหนก้อเหนเเต่ทุ่งนากะสวนยางเเร้วก้อร้านข้าวอีกสองร้านที่พร้อมใจกันปิดในวันเสาร์ อาทิตย์ซะด้วย  เเต่ที่นี่ก้ออบอุ่นดีเพราะพี่หมอที่นี่เปงพี่มอ.หมอเลย  พี่ผ.อ.นะเปงmed24เองยังหนุ่มอยุเลยก้อได้เปงผ.อ.ซะเเร้ว  พี่เค้าก้อดูเเลใจใส่เราดีมากๆเลย เเต่บางทีก้อดีเกินไปจนเราเกรงใจมะกล้าโดดหรือเกเรเลยอ่า 

        กิจกรรมของพวกเราก้อคือการมาround ward ทุกๆ8โมงเช้า  ที่น่าสงสารที่สุดก้อคงเปงไอไก่(เออลืมบอกไปว่าเรามากะเพื่อนอีก 2 คนคือ ไอเบียร์กะไอไก่) เพราะมันต้องตื่นเช้าสุดเเร้วก้อต้องปลุกพวกเราซึ่งขี้เซามากๆด้วย 

      เมื่อroundเส็ดเราก้อต้องเเยกกันไปตามห้องต่างๆ  มีอยุวันนึงโชคดีมาได้ไปดูห้องคน  สงสารเเม่มากๆเลย

กว่าจะเบ่งลูกออกมาทรมานฉิ๊บ  พอลูกออกมานะเหมือนมนุษย์ต่างดาวเลยอยุในถุงน้ำคร่ำเเร้วเเตกออกมาตัวซีดเชียว 

      พอว่างๆเราก้อหนีมาเล่นเน็ตกัน  เเร้วก้อกลับหอประมาณสามทุ่ม ชีวิตเราเปงอย่างนี้ทุกวัน  เออลืมไปว่าเสาร์ อาทิตย์ที่ผ่านมาเรารไปเที่ยวมาด้วย  ไว้วันหลังจะเข้ามาเล่าให้ฟังก้อเเร้วกัน  อย่าลืมเข้ามาอ่าใหม่นะ 

 

หลังจากสอบเส้ดเมื่อวันศุกร์มันก้อรู้สึกโล่งอย่างบอกมะถูก  เเต่พอว่างก้อมะรุว่าจะทำไรดี  กลับบ้านมาก้อได้แต่กินๆนอน  วันนี้เปิดเล่นเอ็มเห็นมาสเปสของเพื่อนๆเข้าไปดูเลยอยากทำบ้าง  เลยเข้ามาลองทำดู  กว่าจะได้เเค่นนี้ทำเอาเกือบมะได้นอน  คนอย่างเราคงมะได้เกิดมาเพื่อนเทคโนโลยีมั้ง  เเต่ไงวันหลังคงต้องลองทำมากขึ้นเผื่อว่า Block Emersionนี้จะได้ยึด Bloเป็นไดอารี่ประจำวันซะเลย อ่อเเต่ว่ามะรุว่าที่โรงบาลชุมชนจะมีอ่ะป่าวน๊า....ไว้ค่อยดูกันใหม่ก้อเเร้วกัน